Po odzyskaniu wolności w styczniu 1919 roku budynek szkoły przejęły polskie władze oświatowe, 
które uruchomiły w nim ponownie proces dydaktyczny. Placówka otrzymała imię Stanisława Staszica od 
nowej nazwy ulicy, przy której się mieściła. Za swoja wydajną pracę w roku 1924 szkoła została uznana 
najlepszą placówką oświatową w powiecie inowrocławskim. W roku 1933 naukę rozpoczęły w niej 
dziewczęta z Inowrocławia i okolic. Pod koniec sierpnia 1939 roku budynek zajęło wojsko w związku z 
okresem mobilizacji przez spodziewaną wojną z III Rzeszą. W tym czasie urzędowali w tym budynku 
również urzędnicy m.in. były Prezydent Miasta lekarz dr Krzymiński.  

        8 września 1939 roku zapoczątkował najtragiczniejszy okres w dziejach szkoły. Po zajęciu miasta 
przez 337 pułk Werhmachtu budynek przez pewien czas stanowił miejsce zakwaterowania wojsk 
niemieckiego okupanta. W nocy 30 listopada 1939 roku wysiedlono do Starachowic w województwie 
kieleckim ostatniego przedwojennego kierownika szkoły Wojciecha Falkowskiego wraz z żoną i trojgiem 
dzieci. Jeszcze w 1939 roku w placówce rozpoczęła działalność szkoła powszechna, następnie średnia dla 
niemieckich dzieci, których większość pochodziła z terenów III Rzeszy i krajów nadbałtyckich. 
Pod koniec hitlerowskiej okupacji w 1944 roku funkcje oświatowe budynku musiały ustąpić miejsca 
celom militarnym. Niemcy stworzyli tutaj lazaret wojskowy dla swoich rannych żołnierzy. Oprócz 
niemieckiego personelu medycznego w opiece nad rannymi pomagały im w formie wolontariatu polskie 
cywilne mieszkanki miasta i lekarka, dla których nie był obojętny los człowieka, nawet wroga. W 
momencie zbliżania się wojsk radzieckich do miasta ranni żołnierze zostali pozostawieni przez niemiecki 
personel na pastwę losu. Po zdobyciu miasta przez Armię Czerwoną (21 stycznia 1945 r.) Rosjanie 
umieścili w budynku również swoich rannych. Fakt lepszego (wg.Rosjan) traktowania przez polskie 
wolontariuszki niemieckich żołnierzy spowodował konflikt. Kwiaty na ich stolikach wyłożonych czystymi 
białymi obrusami, krzyże w salach Niemców, a także troskliwa opieka Polek nad nimi doprowadziła do 
tego, że wyzwoliciele ze Wschodu grożąc przymusowym wcieleniem inowrocławianek do korpusu 
sanitarnego Armii Czerwonej i wysłaniem ich na front rozkazali usunąć niemieckich rannych pod groźbą 
ich rozstrzelania i przygotować miejsca dla coraz większej liczby poszkodowanych czerwonoarmistów. 
Rosjanie nie mogli zrozumieć faktu dobrowolnej polskiej opieki nad niedawnymi okupantami. W 
cywilizacji bizantyjskiej nie istniało bowiem pojecie opieki nad rannym wrogiem. Przerażone 
wolontariuszki przez kilkanaście następnych dni nie odwiedzały budynku tymczasowego lazaretu bojąc 
się radzieckich represji. Mimo grożącego niebezpieczeństwa ze strony Rosjan wywózką na front 
inowrocławianki powróciły do szkoły i stwierdziły, że sale gdzie przebywali ranni Niemcy były puste, a ich 
zwłoki spoczywały w stertach na dwóch wozach. Według relacji światków wydarzeń pewnej nocy 
pomiędzy 25 stycznia a 10 lutego 1945 roku do budynku lazaretu po zmuszeniu polskiego dozorcy do 
jego otwarcia wkroczyło kilku radzieckich żołnierzy (prawdopodobnie z formacji NKWD). Chodząc od 
jednej sali do drugiej uśmiercali rannych Niemców strzałem z broni krótkiej i maszynowej w serce lub w 
głowę pytając się ich wcześniej o wybór śmierci. Nielicznym udało się schronić na poddaszu szkoły. 
Przybyłe Polki odnalazłszy osiwiałych ze strachu i obłąkanych z przerażenia ocalałych z pogromu Niemców
 przetransportowały ich mimo niebezpieczeństwa do szkoły rolniczej znajdującej się u zbiegu ulic 
Św.Mikołaja i Studziennej. Zwłoki pomordowanych jeńców niemieckich w ilości (30-50 osób) znajdujące 
się na dwóch konnych wozach na dziedzińcu szkoły przez wiele dni stały samotnie w oczekiwaniu na 
chrześcijański pochówek. Konflikt, który spowodował masakrę miał być może swoje źródło w tym, że 
wkraczający do miasta 21 stycznia Rosjanie zostali ostrzelani ogniem karabinów maszynowych przez 
niemieckich żołnierzy wojsk osłonowych, które miały stanowisko bojowe znajdujące się w południowej 
bramie przy budynku szkoły. Chcąc się zemścić spowodowali więc zagładę przebywających tam rannych 
hitlerowców. Wydaje się to jednak bezzasadne, ponieważ opór w tym miejscu został błyskawicznie 
zlikwidowany. Nic więc nie usprawiedliwia mordu na bezbronnych żołnierzach.