        Z pejzażu miasta Inowrocławia znika w tych dniach obiekt, który swoją historią wpisał się niewątpliwie
w bogatą przeszłość solnego grodu. Budynek szkolny powstały w 1886 roku na parceli wykupionej przez
miasto za 100 tys. Marek od Józefa Dylewskiego po 120 latach zaszczytnej służby dla miasta na soli przestaje
istnieć. Obiekt pełniący niemalże przez cały swój  okres istnienia funkcje oświatowe, w wyniku reformy
szkolnictwa, gospodarki wolnorynkowej oraz niekorzystnych i nieprzemyślanych decyzji administracyjnych
włodarzy miasta odchodzi w przeszłość.

        Placówka, w której ostatnimi czasy miała swoją siedzibę Szkoła Podstawowa Nr 3 im. Stanisława
Staszica zakończyła swoją działalność wraz z ostatnim dzwonkiem w dniu 25 czerwca 2004 roku. Po 118
latach od momentu powstania,budynek popularnej  trójki , który wrósł w panoramę miasta (      z prawej
strony      ) i w serca wielu jego mieszkańców, przeszedł na emeryturę. Opuszczona budowla przez niemalże
dwa lata oczekiwała na nową adaptację (     ). W roku 2006 obiekt po szkole wraz z przyległym gruntem
nabył prywatny inwestor. Budynek szkoły, który przetrwał liczne zawieruchy dziejowe, w którym
wykształcenie zdobyło kilkadziesiąt roczników inowrocławskiej młodzieży, w wyniku licznych remontów,
rozbudowy i przebudowań zatracił niestety swoje piękne (     ) neogotyckie walory architektoniczne (     ). Z
tego powodu nie wpisany do obiektów objętych prawną ochroną konserwatora zabytków nie podlega
zakazowi rozbiórki. Placówka, która wykształciła kilkanaście tysięcy młodych ludzi Polaków, Niemców, Żydów
jak i przedstawicieli innych narodowości znika już na zawsze z wizerunku Inowrocławia (     ,     ,     ,     ).

        Historia budynku, którą Państwu w skrócie spróbujemy przybliżyć rozpoczęła się w 1883 roku, kiedy to
miasto wykupiło dużą działkę przy ulicy GeorgenStrasse (ulica Jerzego) i rozpoczęło budowę nowej szkoły.
Po blisko trzech latach od rozpoczęcia budowy wysiłki budowlańców zakończyły się sukcesem i w roku 1886
rozpoczął się pierwszy rok szkolny w Georgenschule (szkoła Jerzego). Nazwa szkoły nawiązywała do ulicy,
przy której powstała (     ). Wybudowany w stylu neogotyckim obiekt z żółtej cegły orłowskiej stał się
najbardziej reprezentacyjnym obiektem w Inowrocławiu (     ). Nic dziwnego więc w tym, że w latach
1886-1905 w pięknej auli szkoły (współcześnie pełniła funkcję sali gimnastycznej      ), odbywały się
posiedzenia Rady Miejskiej Inowrocławia (I sesja 16.09.1886 r.). Liczny udział Polaków w Radzie wpływał
korzystnie na losy polskich mieszkańców Inowrocławia, którzy od ponad 100 lat bezustannie zmagali się z
terrorem pruskiego zaborcy. W tym okresie Knaben Simultanschule (szkoła wielowyznaniowa) jak ją
również nazywano kształciła młodych inowrocławian - zarówno polskich katolików, niemieckich
ewangelików jak i osoby wyznania mojżeszowego. Oficjalną nazwą szkoły była I Stadtschule (I Szkoła
Miejska), która obowiązywała do momentu odzyskania przez miasto niepodległości w wyniku zwycięskiego
Powstania Wielkopolskiego w styczniu 1919 roku. Kształcono w niej wyłącznie chłopców z Inowrocławia i
regionu.

        W swoich dziejach szkoła wsławiła się faktem rozpoczęcia w jej murach strajku szkolnego w obronie
polskiej mowy. 17 września 1906 roku uczeń I klasy szkoły elementarnej Marian Kasprzak na lekcji religii
zaprotestował przeciwko odmawianiu pacierza w języku niemieckim, który stawał się językiem wykładowym
na większości przedmiotów we wszystkich szkołach zaboru pruskiego. Tutaj jednak totalna próba
germanizacji najmłodszych Polaków nie powiodła się. Umiłowanie mowy ojczystej młodych inowrocławskich
Polaków, ich patriotyzm i przywiązanie do polskich korzeni spowodowało, że ten fakt obrony języka
ojczystego stał się iskrą do wybuchu generalnego strajku w pozostałych placówkach oświatowych miasta,
gdzie kształcili się Polacy. Pruski zaborca w celu stłumienia oporu zastosował karę aresztu i chłosty, które
tylko spotęgowały polski opór. Zmagania, które ogarnęły polskie społeczeństwo Inowrocławia
(przemianowanego w 1904 roku na Hohensalza) trwały aż do czerwca 1907 roku. Nieugięta postawa
Polaków spowodowała liczne prześladowania uczniów, ich rodziców, nauczycieli, pracowników szkoły,
a także drukarzy, którzy wspomagali strajkujących drukując rożne odezwy przeznaczone na wiece w obronie
języka polskiego. Strajk zapoczątkowany w I Szkole Miejskiej był jednym z najważniejszych wydarzeń w
walce o zachowanie polskości tych ziem.
emcy stworzyli tutaj lazaret